تاثیر کفش پاشنه بلند بر روی زانو چیست

ر اساس مطالعه ای که در مجله تکنولوژی و مهندسی بیومدیکال Journal of Biomedical Engineering and Technology به چاپ رسیده است استفاده طولانی مدت از کفش های پاشنه بلند میتواند در سال های بعدی عمر موجب بروز مشکلاتی در زانو شود.

در حدود 90 درصد از استفاده کنندگان از کفش های پاشنه بلند از مشکلاتی مانند درد پا، احساس خستگی در پا، بیحسی انگشتان پا و یا برجسته شدن کنار انگشتان پا ناراحت هستند. با این حال به نظر نمیرسد خانمها به این زودی دست از سر کفش های پاشنه بلند بردارند. پوشیدن کفش های پاشنه بلند موجب کوتاه شدن طول گامها، باریک نشان دادن ساق ها و قد بلندتر میشود و به همین خاطر طرفداران بسیاری دارد.

در مطالعه ای که در دانشگاه علوم ورزشی در چین صورت گرفته است تعدادی از خانمهای با سن بین 25-21 سال را که با کفش های با پاشنه های متفاوت راه میروند و میدوند مورد بررسی قرار گرفته و حرکات مفاصل ران و مچ پای آنها مورد مطالعه قرار گرفته است. در این بررسی کفش های با پاشنه های 15 و 45 و 70 میلیمتری مورد نظر قرار گرفتند. این مطالعه نشان داد که وقتی افراد از کفش های با پاشنه بلندتر استفاده میکنند حرکات جانبی مفاصل زانو و حرکات مفاصل ران به سمت جلو و عقب افزایش محسوسی پیدا میکند.

این حرکات میتوانند موجب وارد آمدن فشارهای بیش از حد به مفاصل زانو شود. آنها همچنین مشاهده کردند که در استفاده کنندگان از کفش های با پاشنه بلندتر انحراف مفاصل مچ پا به سمت داخل بیشتر میشود که میتواند موجب افزایش احتمال پیچ خوردن مچ شود.

نگران کننده ترین قسمت این مطالعه فشار بیش از حد به مفاصل زانو و افزایش احتمال بروز آرتروز زانو در استفاده کنندگان از کفش های پاشنه بلند است که علت آن حرکات بیش از معمول زانو به طرفین و افزایش نیروهای وارده به زانو است.

منبع:دکتر مهرداد منصوری

چه ورزش هایی فشار کمتری بر روی زانو وارد میکنند

هم ورزش های سخت و مشکل و هم ورزش های ملایم میتوانند بر روی غضروف مفصل زانو فشار وارد کرده و آن را به سمت خرابی پیش ببرند. این نتیجه مطالعه ای است که نتایج آن در گردهمایی سالانه انجمن رادیولوژی آمریکای شمالی annual meeting of the Radiological Society of North America ارائه شده است.

تا سن 85 سالگی تقریبا نیمی از مردم دچار آرتروز یا ساییدگی زانو میشوند. اساسا بروز ساییدگی در مفصل که با خراب شدن غضروف آن شروع میشود یک روند طبیعی است که با افزایش سن حادث میشود. همانگونه که طبیعی است که لاستیک های اتومبیل با هر بار چرخش بیشتر ساییده شوند با هر حرکتی در زانو غضروف آن ساییده میشود. بطور طبیعی این غضروف طوری برنامه ریزی شده تا در بیشتر افراد تا آخر عمر ایشان بتواند کارکرد نسبتا مطلوبی داشته باشد. با این حال در دهه های اخیر و با بیشتر شدن سن افراد احتمال اینکه آنها زودتر از پایان یافتن عمرشان دچار آرتروز زانو شوند بیشتر شده است.

قبلا محققانی از دانشگاه کالیفرنیا دریافته بودند که فعالیت های بدنی میتواند منجر به خراب شدن غضروف شود. اکنون همان محققان در یک بررسی جدید غضروف مفاصل زانوی 205 نفر از افراد میانسال با سن 60-45 سال را در یک محدوده زمانی چهار ساله به توسط ام آر آی مطالعه کردند. از افراد شرکت کننده در مطالعه در مورد میزان فعالیت های بدنی آنها سوالاتی شد که ثبت گردید.

آنها دریافتند که در کسانی که ورزش های شدیدتری مانند دویدن و یا تنیس را انجام میدهند روند خراب شدن غضروف مفصل زانو سریعتر از کسانی است که ورزش های سبک تری مانند راه رفتن و شنا را انجام میدهند.

این یافته به این معنا نیست که انجام ورزش های سخت و شدید بد است بلکه این ایده را به میان میاورد که در کسانی که احتمال بیشتری برای آرتروز و ساییدگی زانو دارند (مانند افراد چاق و یا کسانی که سابقه ضربه و یا عمل جراحی بر روی زانو را دارند) بهتر است ورزش های سبک تری انجام شود تا فشار کمتری به مفصل زانو وارد گردد.

منبع:"دکتر مهرداد منصوری"

ورزشکاران المپیک بیش از مردم عادی عمر میکنند

ر اساس مطالعه جدیدی که در British Medical Journal به چاپ رسیده است مدال آوران المپیک بیش از مردم عادی عمر میکنند. محققان طول عمر این افراد را در کشورهای مختلف، ملیت های گوناگون و ورزش های متفاوتی بررسی کرده و سوای این تفاوت ها چیزی که در همه آنها مشترک بوده برتری آنها از لحاظ طول مدت زندگی نسبت به مردم عادی است و این به علت رعایت اصول فعالیت های بدنی است.

در یک مطالعه بیش از 15 هزار ورزشکار در بین سال های 2010 -1896 مورد مطالعه قرار گرفتند. طول عمر آنها جدای از سن، جنس و ملیتشان بطور متوسط 2.8 سال بیش از افراد معمولی با همان خصوصیات بوده است. در این خصلت تفاوتی بین مدال آوران طلا، نقره با برنز وجود نداشته است. با این حال این برتری در ورزشکارانی که ورزش های استقامتی و یا متنوع انجام میداده اند اندکی بیش از آنهایی بوده که تنها ورزش های قدرتی را انجام میداده اند.

در مطالعه دیگر که طول عمر بیش از 9 هزار ورزشکار المپیک را در 43 ورزش مختلف بین سال های 1936-1896 بررسی کرده است باز هم این نتیجه حاصل شده که طول عمر ورزشکاران المپیکی بیشتر از مردم عادی است با این حال در ورزش هایی که ضربه در آن نقش مهمی دارد مانند بوکس، هاکی روی یخ و راگبی احتمال مرگ و میر 11 درصد نسبت به دیگر ورزش های افزایش نشان میداد.

مطالعات قبل نشان داده است که انجام دادن حداقل هفته ای 150 دقیقه ورزش متوسط میتواند طول عمر را افزایش دهد. به نظر میرسد که همه دست اندرکاران، بخصوص رسانه های عمومی و دولت ها باید تلاش بیشتری انجام دهند تا مردم بتوانند ساعت های بیشتری را به ورزش اختصاص دهند.

ناتوانی ما در انجام ورزش یک مشکل اجتماعی است که متاسفانه از طرف بسیاری از مراکز برنامه ریزی جدی گرفته نمیشود. گرچه مطالعات نشان میدهد که ورزشکار المپیک بودن طول عمر را حتی به میزانی اندک افزایش میدهد بسط این یافته به این نتیجه منجر میشود که ورزش منظم میتواند مزایای زیادی چه از نظر سلامتی و چه از نظر طول عمر برای همه ما در پی داشته باشد. همه ما باید بتوانم چنان رفتار کنیم که مدال سلامتی را به گردن خود داشته باشیم.

منبع:"دکتر مهرداد منصوری"